Innflutningur

Elstu upplýsingar

Elstu heimildir um innflutning steinkola eru frá árinu 1630. Í nútímaeiningum nam innflutningurinn þremur tonnum. Samfelldar upplýsingar má rekja frá árinu 1759 (það er frá árum Innréttinganna í Reykjavík), en það ár nam innflutningurinn 13 tonnum.

Steinolíu er fyrst getið í innflutningstölum árið 1867, en það er átta árum eftir að olíuvinnsla hófst við Titusville í Pennsilvaníu. Árið 1902 var aflvél er brenndi steinolíu sett í fiskibát á Ísafirði.

Þróun innflutnings á 20.öld

Innflutningur steinkola óx jafnt og þétt þangað til toppi var náð 1914 þegar fyrri heimsstyrjöldin brast á. Svipaða sögu er að segja um innflutning á steinolíu sem fór vaxandi fram til ársins 1922 er rafvæðing Reykjavíkur hófst með virkjun Elliðaánna. Innflutningur á kolum dróst mikið saman í stríðinu bæði vegna stórhækkaðs verðs á innfluttu eldsneyti og auk þess var stór hluti togaraflota landsmanna seldur úr landi á stríðsárunum. Fólk lét sig þó hafa það að steinolía yrði fokdýr á styrjaldarárunum.

Landsmenn björguðu sér með aukinni mótekju og broti á surtarbrandi. Á millistríðsárunum jókst kolanotkun aftur og náði kolainnflutningur sögulegu hámarki 1943.

Eftir lok seinni heimsstyrjaldar fór nýsköpunarstjórnin út í metnaðarfulla endurnýjun á togaraflotanum. 32 ný skip voru smíðuð og kom það fyrsta þeirra, Ingólfur Arnarson, til landsins í febrúar 1947. Flestir þessara togara voru gufutogarar sem í stað kola voru kyntir með dieselolíu.

Síldarbræðslur Síldarverksmiðju ríkisins voru margar á stríðsárunum og árunum eftir stríð og notuðu þær olíu til kyndingar. Jarðhitanýting til húshitunar fór vaxandi á þessum árum og kolanotkun minnkaði því jafnt og þétt og var nánast horfin á seinni hluta áttunda áratugarins. Þá hófst starfsemi Íslenska Járnblendifélagsins á Grundartanga sem notar þó nokkuð magn kola.